walmtocht – zondag 24 oktober

Nog maar net bijgekomen van de belevenissen tijdens de beginnerstocht op de Erft van een week geleden, staat vandaag de kanotocht op het stroompje de Swalm op het programma.

Ik neem mijn oude MTW ‘Pouch’ Kolibri 3 vouwkano mee. Omdat het gisteravond nogal buiig was en de Canadees van Hans ook nog op het dak moet, heb ik de kano nog niet opgebouwd.

Even tussendoor iets over mijn bootje:

In 1969 (toevallig mijn geboortejaar!) kwam de Kolibri III op de markt. Mijn exemplaar is waarschijnlijk gebouwd door de VEB Mathias-Thesen-Werft te Wismar in de voormalige DDR. Zeker weet ik het niet, want er zit geen productieplaatje op en er zat geen enkel papier bij toen ik ‘m kocht.

De Duitse vouwkano’s zijn meteen al vanaf de introductie in 1910 door kleermaker Johann Klepper uit Rosenheim enorm populair. De ontwikkeling van de vouwkano’s gaat met een onderbreking tijdens WW2 gestaag door. Vanaf de zestiger jaren pikken DDR staatsbedrijven als VEB Leipziger Faltbootbau (LFB) Stern en MTW graag een graantje mee om zo de broodnodige harde valuta binnen te slepen. Veel Kolibri’s die door MTW gebouwd zijn, worden onder het LFB-merk verkocht. Begin jaren tachtig stonden ze voor nog geen DM 400,- in de Neckermann-catalogus…

Terug naar zondagochtend! De wekker gaat om zeven uur. Volledig op de automatische piloot druk ik snel op ‘snooze’ en draai me lekker om…

Ho, wacht even! Ik realiseer me dat ik tegen achten Hans op zou halen in Berg en Dal. Snel eruit, wassen, aankleden, koffie zetten, spullen in de auto. Nog net op tijd sta ik voor de deur.

Dakdragers op de auto, de Canadees erbovenop en snel op weg naar de loods.

Het is al gezellig druk als we aan komen rijden. Verscheidene kano’s liggen al vastgesjort op het dak van verschillende auto’s en er wordt even gekeken wie en wat in welke auto meegaat. Ik neem de Burn van Johan nog mee op het dak. Nadat het opstappunt in het navigatiesysteem ingevoerd is, gaan we op weg.

De rit naar Swalmen verloopt zonder problemen en ik ga maar snel aan het werk om de kano op te bouwen.

Intussen worden de andere boten klaargelegd en tja, ik moet dus nog eerst een boot gaan bouwen! Volgende keer toch maar even de avond van te voren aan de slag…

Ondertussen zorgt Hans voor enig onbedoelde commotie door z’n Canadees van binnen door te laten spoelen. Als de auto’s omgereden zijn naar het eindpunt aan de oude Maas-arm en de chauffeurs weer in de laatste auto terug zijn, komen ook de laatste boten het water in.

Tegen die tijd ben ik ook onderhand klaar met het opbouwen van de kano. Het kost toch altijd meer tijd dan je denkt. Door de haast zit de PVC/canvas hoes niet helemaal goed en moet ik veel kracht zetten om de laatste twee frames goed op de kuiprandstukken te krijgen. Een van de open frames krijgt net even wat teveel spanning te verwerken en breekt daardoor. Jammer. Maar des te meer reden om de andere provisorische reparaties (met ducktape!) deze winter aan te pakken en nieuwe frames te lamineren. Ik heb nog wat watervast Okoumé multiplex, biaxial glasvezeldoek en epoxy liggen. Gaat goed komen.

Er staat nog een best stevige stroming in de Swalm, vind ik! Net bovenstrooms van het bruggetje bij de startplaats, ga ik voorzichtig te water. Het is wat lasting manouvreren, zo in je eentje in een tweepersoons kano. Werk aan de winkel, dus…

Er liggen veel bomen over het riviertje. De meeste kunnen via een kleine doorgang omzeild worden, maar voor een aantal moet je toch echt het water uit (helaas). Het draagt in elk geval bij aan de avontuurlijkheidsfactor!

Na wat al een hele tocht lijkt te zijn, wordt er ‘geland’ voor de BBQ. Iedereen heeft wat te eten meegenomen, waardoor er een grote diversiteit aan hapjes is. Een uitstekend idee!

Ik heb mijn kogelBBQ-tje meegenomen, die als vuurkorf fungeert. Een poging om à la Ray Mears met een vuurstaal en opengeplozen tampon een vuurtje te stoken mislukt in eerste instantie, maar dan schiet een echte survival-expert te hulp en al snel knetteren er mooie vlammen.

Even dreigen een paar wolken roet in het eten te gaan gooien, maar er valt geen druppel. Ik zou met gemak de rest van de middag zo gezellig willen bivakkeren rond een vuurtje. Maar er moet wel nog flink wat gevaren worden! Tijd om op te breken dus.

Iedereen draagt eensgezind een steentje bij om alles netjes op te ruimen en binnen de korste keren is er niets dat getuige is van het feit dat de Batavieren hier hun tijdelijk kampement gevoerd hebben…

De Swalm meandert verder door het bosrijke landschap. Nog steeds zijn er veel obstakels in en over het water die met de nodige creativiteit overwonnen moeten worden. Al snel ontpoppen een aantal mensen zoals Paul, Hans, Nonja, Ben en Peter zich als een soort ‘kano-ANWB-te-water-brigade’ en het valt me op dat – net als bij de Erft-tocht het geval was – er een soort stille code lijkt te zijn bij de Batavier die regelt dat de meer ervaren mensen klaar staan om de minder ervaren mensen te helpen bij het overwinnen van de uitdagingen die het water te bieden heeft. Mooi om te zien hoe fijn dat werkt en ik voel me meteen een stuk meer op m’n gemak op het water!

Of het nou gewoon toeval is of dat de weergoden deze observatie delen, feit is in elk geval dat er een heerlijk fel zonnetje zich steeds meer laat zien. Behalve dat alles er meteen een stuk mooier uit komt te zien, is het ook nog eens lekker warm!

Inmiddels is de vloot midden in het dorpje Swalmen aangekomen. Daar is natuurlijk vanaf het water niet zo heel veel van te merken, maar tussen sommige gekanaliseerde stukken zit een enkele ‘stroomversnelling’ die mij een paar keer een soort van achtbaan-gevoel bezorgen.

In de binnenkant van de vele bochten is het veelal heel ondiep en bezaaid met kiezelsteentjes vanwege de stroming. Een paar keer loop ik op zo’n kiezelbank vast en is het soms even improviseren om zonder uit de kano te hoeven stappen weer verder te kunnen. Ik moet vanwege de toch wel kwetsbare PVC-huid van mijn kano ook een klein beetje oppassen dat er geen gaten worden geprikt. Met de drijfkussens loop ik niet onmiddelijk gevaar om te zinken (en echt diep is het volgens mij nergens), maar met extra waterballast aan boord zal het sturen nog moeilijker gaan dan het nu al is. Dus goed de buitenbochten aanhouden en in de diepere gedeelten blijven is het devies! Mooi meegenomen is dat het water daar doorgaans ook sneller stroomt en je dus wat werk uit handen neemt…

Je hebt al snel het idee dat je heel lang en ver aan het varen bent, wat gezien de veelheid aan bochten en obstakels die je moet beslechten. Op de kaart is in blauw de gevaren route aangegeven. De rode stip is (ongeveer) de lokatie van de rust/Dutch BBQ.

Varen we in de eerste helft voornamelijk tussen de bomen en in een bosrijk gebied, meer richting de Maas en de uiterwaarden varen we meer tussen de weilanden door. De koeien komen nieuwsgierig als ze zijn voorzichtig een kijkje nemen wat ze nu weer aan hun neus hebben hangen. Paul speelt nog even voor brugwachter bij een lage aluminium loopplank over de beek en laat iedereen er onderdoor gaan.

Even later vallen er toch nog enkele druppels en ik kan toevallig even een beetje ‘schuilen’ onder een bruggetje. Gelukkig blijkt de regenbui van korte duur en komt de zon alweer snel te voorschijn. Inmiddels ben ik eigenlijk best wel moe en als ik even in een bocht lekker in de zon een beetje uit lig te rusten, bedenk ik me dat een koud pilsje hier wel heel erg goed bij zou passen!

Het laatste stukje van de Swalm heeft enorm veel korte bochtjes en zowel voor als achter mij zie je soms ineens een muts of peddel boven het maaiveld uitsteken: een grappig gezicht. En het gezellige geklets en gekeuvel dat je bij vlagen voor bij hoort komen, benadrukt bij mij het beeld van een relaxed na-zomer-middag uitje… Een laag bruggetje vormt nog een obstakel, waarvoor ik toch nog even het water uit moet en bij het instappen aan de andere kant spelt de vermoeidheid even op, waardoor ik bijna met kano en al omkukel. Dat ging nog net goed!

We volgen de Swalm niet helemaal tot aan de Maas, maar varen via een doorgangsgeultje de oude Maas-arm op. De zomerse blauwe hemel op de achtergrond, de herfstachtige tinten van de bomen en het prachtige licht doen mij denken aan de ‘Indian Summer’.

Nog een klein sprintje naar de landingsplaats. Voorzichtig draai ik de kano met de achtersteven naar de wal en ik schuif voorzichtig een klein stukje de botenhelling op. Met de nodige hulp draag ik de kano richting de parkeerplaats. Sommigen zijn inmiddels druk bezig met omkleden, inpakken en opruimen. Anderen staan in de avondzon nog even na te genieten en te kletsen, al dan niet onder het genot van een lekker blikje bier. Ik laat het me in elk geval goed smaken, deze verrassing!

Ik rij met Ben mee terug naar het beginpunt om de auto te halen. Eenmaal terug sjorren we de kano op het dak en breek ik snel mijn kano af. De terugreis verloopt zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Halverwege komen we bij een tankstation nog wat ‘verdwaalde’ Batavieren tegen, dat dan weer wel…

 

Het is al donker als ik in Berg en Dal stop en samen met Hans zijn kano van het dak halen. Nog even kijken of er niks is blijven liggen en dan ga ik ook op huis aan. Ik besluit de bende even lekker in de auto te laten liggen en het de volgende ochtend wel op te ruimen, de standkachel zorgt er alvast voor dat het een beetje opdroogt en de kano hang ik de volgende ochtend uit op zolder.

Ik heb bijzonder genoten van deze tocht en ik ga beslist vaker met zulke tochten mee. Dus dank jullie wel voor de goede zorgen en dito sfeer!

Leon